Posts Tagged ‘milsim’

Tegoroczny 48h zakończył się w niedzielę 15 lipca nieco przed czasem. Tradycyjnie miał miejsce w Borach Tucholskich w okolicach Kaliskiej i Czarnej Wody. Równie tradycyjnie opisywał konflikt dwóch państw Kyprozji (demokratyczny kraj o wpływach USA) i Radestanu (była republika socjalistyczna) o sporny obszar „niczyj” czyli Dolinę Okty należący nominalnie do Biharu. Teren gry obejmował około 170 km2 terenu! Równie rekordowa była liczba uczestników – zarejestrowanych i opłaconych było 250 graczy co jak na gre typu milsim jest imponujące.

W tym roku nasze (czyli Kyprozyjskie) wojska miały za zadanie przetransportowanie z kopalni na terenie Biharu materiału rozszczepialnego przy pomocy zmotoryzowanych konwojów składających się z 3 transporterów: dwa przewoziły obstawę, zaś trzeci był przeznaczony na ładunek. Zadaniem naszych przeciwników było przechwycenie konwojów i przejecie przewożonego uranu. Konwój musiał być zatrzymany przy pomocy IED odpalonego przed konwojem, zwykłe ostrzeliwanie transporterów z broni ręcznej nie przynosiło żadnych skutków. W ciągu 48h wyznaczonych miało być 5 transportów – o terminie i miejscu odebranie przesyłki Kyprozja dowiadywała się na kilka godzin przed faktem. Ograniczeniem były zaminowane drogi na terenie Biharu – konwój mógł korzystać tylko z niektórych szlaków. Dostawy przesyłek były organizowane po przeciwnej stronie doliny w dużym oddaleniu od bazy Kyprozji nawet 25 km, co powodowały, że kluczący konwój musiał przebywać na terenie gry nawet kilka godzin i przebywać odległość kilkudziesięciu kilometrów we wrogim terenie, zwłaszcza, że jego prędkość była ograniczona do ślimaczego 20km/h. Obie strony dysponowały ponadto szybkimi śmigłowcami, zdolnymi do przewozu żołnierzy: te jednak ze względu na lesisty teren mogły lądować tylko w kilkunastu wyznaczonych punktach. W dodatku śmigłowce miały zapas paliwa tylko na 1,5h lotu: przekroczenie tego czasu skutkowało utratą śmigła i WZW wszystkich na pokładzie. W efekcie zasięg operacyjny śmigła stanowił jakieś 2/3 terenu, lot dalej groził niemożnością powrotu do bazy.

Analiza mapy pokazała, że siec dróg tak naprawdę da sie łatwo zablokować: 80% dróg pomiędzy Kyprozją a terenami kopalń blokowały 3 punkty, pozostałe 20% blokował 4ty punkt. Czyli można powiedzieć że my wiedzieliśmy „kiedy” a nasz przeciwnik wiedział „gdzie” – przygotowując zasadzki w tych punktach musiał mieć pewność, że wjedziemy w jego ręce. Bardzo dużym wyzwaniem była komunikacja – teren był olbrzymi a nie można było korzystać z telefonów jedynie z radiostacji, co podnosiło poziom „sim”. Z czasem miało się to okazać kluczowym wyzwaniem: brak komunikacji między HQ a oddziałami i niemożność na reagowanie na zmieniającą się sytuacje mogło być ważnym czynnikiem zwycięstwa lub porażki. Wasz niżej podpisany, jako przedstawiciel HQ jeździł z konwojami starając się koordynować działania Korozji w terenie, wykorzystując bieżące z pierwszej linii i czując się niby dowódcy koordynujący z Blackhawk Down. Podobnie tez jak oni zazwyczaj miałem możliwość tylko kontaktu z HQ a nie z oddziałami w terenie licząc na przekazanie moich komunikatów dalej do oddziałów.

Wojskami Kyprozji dowodził w tym roku Major Spencer, bardzo dobrze znany większości milsimowców z Mazowsza. Obecność Majora wymogła na nas nowe poziomy zaangażowania, gdyż jak zawsze postawił poprzeczke wysoko. 🙂 Pokazał tez nowe poziomy w dowodzeniu oraz planowaniu akcji w grach airsoftowych.

Pierwszy konwój wyruszył dość szybko po starcie gry ok. 16.00 w piątek i dość szczęśliwie powrócił nie napotkawszy żadnego kontaktu. Z perspektywy oceniam to jako czysty łut szczęścia, gdyż nie byliśmy przygotowani na jego przeprowadzenie, być może przeciwnik nie zdążył rozstawić posterunków. 3h w grze może wydawać się dużo ale nie na 48h, gdzie trzeba przygotować bazę, sztab, łączność, rozplanować akcje na dwie doby. W międzyczasie doszło do kilku potyczek z jednostkami wroga, które najprawdopodobniej dokonywał zwiadu. W efekcie 16cie osób wyeliminowano, przy jednym własnym RC. Wzięliśmy do niewoli wroga (mam nadzieję że się wyspał i nie czuł się nadmiernie torturowany) 🙂 .

Drugi konwój, również przeszedł niezauważony choć tym razem byliśmy przygotowani na jego obronę a i przede wszystkim poprawiliśmy (co dużo kryć: de facto stworzyliśmy bo wcześniej jej nie było, wstyd) komunikację miedzy plutonami, konwojem i HQ. Tu zasługa wydzielonej komórki łączności w osobach teamu RLC.

Trzeci konwój trafił w zasadzkę wroga. Obrona bezpośrednia konwoju została wyeliminowana a QRF nie dojechał na czas: konwój po trafieniu stał 20 minut. Nieprzyjaciel zniknął ze skrzynią uranu w krzakach i tyle ja widzieliśmy… Oby dostali choroby popromiennej. 🙂 QRF przyjechał za późno i choć wziął udział w potyczce skrzyni nie odzyskał u musiał się wycofać po uzyskaniu strat. W tym momencie było 2:1 i wszystko jeszcze się mogło zdarzyć.

Wiadomo było, że trzeci konwój będzie kluczowy i bardzo ciężki do przeprowadzenia. Nieprzyjaciel miał już świetnie rozpoznany i obsadzony teren, ustawione czujki i zasadzki. My zaś mieliśmy już zaskakująco uszczuplone siły kontuzjami. Plan akcji był koronkowy: obsadzenie i oczyszczenie kluczowych punktów przejazdu konwoju przez oddziały piesze DOKŁADNIE na kilka chwil przed wjazdem konwoju, tak aby nie zdradzić planu i aby wróg nie zdążył przysłać posiłków. Ale jedno to dobre plany koordynujące działania wielu sił od których specjalista jest major Spencer, a drugie to pytanie czy to wszystko wypali? Konwój wyruszył ok. 23.00 aby podebrać przesyłkę głęboko pod granica nieprzyjaciela. Jazda w ciemności konwojem oświetlającym drogę tylko przy pomocy malutkich czerwonych światełek była wyczerpująca. O 23.30 wpadł w zasadzkę IED i został ostrzelany. Ponieważ był pusty i nie było uranu, którego należałoby bronić, ochrona nawet nie opuściła transporterów. Radestańczycy przeszukali pustą ciężarówkę i konwój ruszył ponownie 20 minut później.

Po odebraniu przesyłki konwój ruszył w kierunku jednego punktów kluczowych. Było oczywiste, że zostanie na nim zaatakowany. Czy nasze plutony oczyszczą lokacje? Czy zdąża na czas przemaszerować kilka kilometrów i trafić idealnie w punkt zarówno czasowy jak i geograficzny? Na lokację wjechaliśmy ok. 01.00. Nawiązaliśmy kontakt radiowy i wizualny z naszymi jednostkami. Minute później ruszyliśmy aby przekroczyć punkt blokujący i wtedy rozpoczęło się piekło. 🙂 Wybuchł IED i jednostki wroga świecąc latarkami rozpoczęły ostrzał szybko zbliżając się do konwoju. Zdążyłem nadać komunikat o wsparcie gdy z flanki ruszyły nasze dwa plutony. Rozpoczeła się zażarta walka w ciemności rozświetlanej miganiem latarek i wybuchami granatów w trakcie której i my i nieprzyjaciel poniósł silne straty, jednak udało nam się obronić przesyłkę. Kiedy 20 minut później konwój ruszał w ciemności błyskało kilkadziesiąt czerwonych lampek… To jednak nie był koniec. Konwój miał do pokonania jeszcze około 15 kilku kilometrów i w każdej chwili mógł znów zostać zaatakowany. Tymczasem bezpośrednia ochrona konwoju poniosła silne straty (łącznie z dowódcą plutonu) i na podłogach transporterów leżały głownie trupy a nie zdatni do walki obrońcy. Na szczęście kolejne newralgiczne punkty były zajęte przez nasze jednostki, zgodnie z planem. W tym momencie podjąłem trudna decyzję wyrzucenia z wozów trupów i uzupełnienia pojazdów o zdatnych do walki żołnierzy z mijanych jednostek, któryż mogą walczyć przy potencjalnym ataku. Koledzy zmarłych patrzyli się na mnie z wyrzutem: Ranger Creed mówi bowiem jasno: nobody get’s left behind. Ale przesyłka miała priorytet…Dalej dojechaliśmy jednak bez przeszkód. Po 5 godzinach jazdy w ciemności, walki i koordynowania ruchów jednostek w polu byłem wykończony fizycznie i psychicznie.

Ale nie było czasu iść spać, gdyż następny transport wyznaczono na 0700. Mielimy wiec raptem 2,5 godziny na zaplanowanie i przygotowanie kolejnej akcji jak również zebranie MEDEVAC’iem żywych, rannych i martwych z pola na czas przed kolejna akcją. Podczas gdy piloci śmigieł dwoili się i troili, major Spencer pracował na honorowy tytuł „The Un-fuck Fairy”. Zdatnych do walki pozostało raptem ok. 40tu ludzi. Plan zakładał maksymalizację siły uderzeniowej poprzez eskortowanie konwoju śmigłami wypełnionymi QRF, których zdaniem było zwiad i ewentualne szybki desant w najbliższym LZ i przemarsz piechota na wsparcie do zaatakowanego konwoju. Wykorzystaliśmy tu pomysł na który przed grą zgodził się organizator mianowicie FARP (Forward Air Refuelling Point). FARP był punktem, który obsługiwany przez 4 ludzi z kanistrami pozwalał na uzupełnienie stanu paliwa śmigłowców w terenie a nie w HQ. Każda strona mogła założyć 3 razy FARP, który umożliwiał dwukrotne tankowanie. Pomysł ten dawał bardzo ciekawe możliwości taktyczne mające na celu krótkotrwałe zwiększenie zasięgu śmigieł, iż tego skorzystał teraz major Spencer.

Konwój ruszył o 0600. W tym samym czasie założyliśmy FARP w punkcie blisko odbioru przesyłki. Po odbiorze uranu konwój pojechał na FARP i dalej w asyście krążących śmigieł przesuwał się do bazy. I tym razem nie natknęliśmy się na wroga, jedynie na opuszczone umocnione pozycje. Najwyraźniej i oni ponosili straty oraz wycofywali się z wyczerpania. Nie dziwne, w trackie konwoju kierowca naszej ciężarówki zasnął ze kierownicą i Honkerem skosiliśmy dwie pokaźne sosny – na szczęście ani nam ani Honkerowi nic (!) się nie stało. O godzinie 0900 ostatni konwój osiągnął bazę Kyprozji i dowódca mógł zwołać apel kończący.

W trakcie apelu przyszła wiadomość od orgów, że możemy otworzyć skrzynki. Trzeba bowiem wiedzieć, że nie wiedzieliśmy w tracie ile uranu było w każdej ze skrzyń, które były zaplombowane. Skrzynia mogła zatem mieć 5 porcji uranu, 1 lub nawet w ogóle być pusta! Fakt, że my przejęliśmy 4 skrzynie w nieprzyjaciel tylko 1 o niczym nie świadczył: warunkiem zwycięstwa było zdobycie 11 z 15 pojemników z uranem. Nastąpiło komisyjne otwarcie skrzyń i nerwowe liczenie. Pierwsza skrzynia: 4 pojemniki!. Hurra! Druga: jeden… nastroje siadły… Trzecia skrzynia: 3! Otwieramy czwartą i daje wam słowo honoru, ze słyszałem obok siebie szepty modlących się: trzy… trzy… Otwieramy: jeden pojemnik! Nie zaraz, obluzowały się z mocowań: dwa! To i tak za mało… Nie: trzy! Jednak trzy! Wygraliśmy! Major zapala cygaro zwycięstwa.

Tegoroczną grę Milsim 48h uważam za bardzo udana imprezę. Zaangażowane siły i środki przez orgów były jak zawsze duże: namioty, pojazdy, radiostacje. Teren jest jeden z najlepszych a na pewno najbardziej rozległych w Polsce. Założenia gry były bardzo ciekawe i niespotykane. Rekordowa była liczna graczy: to naprawdę fantastyczne móc wziąć udział w wspólnej imprezie z 250-cioma graczami z całej Polski dzielącymi wspólna pasję symulacji militarnych. Zwycięstwo też cieszy, tym bardziej, że odniesione w stosunku do znakomitych przeciwników. Przeciwna stronę organizował Dżus i grupa SFORA, organizator znakomitych milsimów paintballowych, przez wielu uważanych za najlepsze milsimy w Polsce. Wywiad donosił o uczestnictwie po stronie Radestanu wielu znakomitych grup z Pomorza i Śląska, których dokonania darzymy ogromnym szacunkiem. Mam nadzieję, że spotkamy się ponownie za rok, choć Lesław jak zwykle mówi, że tym razem to na pewno było po raz ostatni… Oby nie!

Debrefieng w wykonaniu Majora Spencera:

Film z Borderwar 4

Posted: 25/06/2012 by JKL in Filmy, Kontrakty
Tags: , ,

Drop Zone – Operation Argona

Posted: 05/02/2012 by logan in Kontrakty
Tags: , , ,

21 stycznia 2012, mała reprezentacja Blackwater wzięła udział w milsimie „Operation Argona” organizowanym przez zaprzyjaźniony team 6th. Milsim ten był początkiem serii Drop Zone, w której małe oddziały Task Force będą mieć za zadanie realizację celów postawionych przed nimi przez organizatorów.

Skład Blackwater w trakcie „Operation Argona” to: Sonsi, JKL i Logan.

AAR dostępny w PDF’ie:

Argona_AAR

Dziś przyszedł do nas Rodrigezowicz.

– Będzie akcja- mówi.

Jasne, że będzie wzruszamy ramionami. Cały czas jest. W końcu czym innym jest zbieranie artefaktów w Zonie, jak nie ciągłą akcją? Zwłaszcza jak polują na Ciebie dobry człowieku żołnierze, bandyci, mutanty oraz inni stalkerzy? Jak czasem anomalia zmieni nogę w galaretę? Pieska robota, psiamać. Ale i kasa z tego jest. Kasa jest potrzebna. Dzieciaki trzeba odchować, ryje wykarmić. A potrzeby coraz większe: mieszkanie zamienić na lepsze, ajpody-srajpody dla dzieciaków, wczasy w Soczi dla żony… I co, że ja i tak ich widze 2 razy do roku kiedy się na wywczasy z Zony do domu wypuszczę. Uuuch, jebata żyzń.

Ale nic. Rodrigezowicz mówi dalej.

– Sprzężenie będzie. Jutro, około dziewiątej wieczorem.

Strzyżemy uszami. Skąd on to cholera, wie? Rodrigezowicz to dobry stalker, doświadczenie ma wojskowe. W Specnazie był. Tylko się za bardzo sprzętem obwiesza, kolimatory, risy-srisy, lasery-bajery…. Zwykły kałach też jest dobry. Czasem nami dowodzi, pewnie będzie tak i teraz, w końcu to on przyniósł informacje. A więc działka się jemu należy największa, taki zwyczaj. Patrzę się na resztę klanu Czornaja Woda. Już się ślinią na myśl o zarobku.

Nie dziwota. Raz na jakiś czas ( a zupełnie nie wiadomo raz na jaki) przez Zonę przechodzi sprzężenie. Tak to nazywamy. W Zonie wtedy być nielzia: jeśli będziesz sprzężenie przerobi cię na galaretę. Za to potem! Wysyp jest artefaktów wszelakich. Zbiera się je jak podgrzybki jesienią. Tylko na anomalie trza uważać. Całkiem się wszystko przesuwa, zona zmienia się nie do poznania.

Rodrigezowicz ma dla nas kolejne rewelacje.

– Godzinę po sprzężeniu będziemy mieli współrzędne artefaktów.

O, Bladź! Czyli walimy w ciemno, nie błąkamy się pomiędzy anomaliami! Ale skąd dostać takie informacje? Do tego trzeba satelity i to wojskowego z podglądem promieniowania we wszelkich pasmach, to poza możliwościami stalkerów!

Patrzę się na Loganowicza. Poczciwy chłop choć dzieciorób. Chłopaki mówią że ma 5 różnych żon, dwie w Kijowie, dwie w Odessie a jedną w samej Moskwie. Każdej zrobił po trzy bachory. Ciągle jest do tyłu z kasą: wiadomo, tyle gąb wyżywić…

Loganowicz szepce: – Pewnie to od Agapowa…

No pewnie, ma rację! Agapow to handlarz w naszej części Zony. Cholerny krwiopijca i wyzyskiwacz. Targuje się o każdy artefakt a potem sprzedaje z zyskiem 1000% naukowcom spoza strefy, psia jego mać. Ponoć zarobił już kokosy. Chłopaki mówią, że Agapow ma kilka pałacyków na Ukrainie, kilka apartamentów w Rosji, podobno też kupił sobie willę na lazurowym Wybrzeżu. A my tu wypruwamy sobie flaki… Ale z Agapowem lepiej żyć w zgodzie. Było kiedyś dwóch takich. Zamarzył się im wielki szmal. Doszli do wniosku, że sami znajda dojścia i sprzedawać będą artefakty bez pośrednictwa handlarza. Udało się im raz, chwalili się innym stalkerom, że teraz oni są pany. Drugi transport Agapow zakapował do wojska. Wojsko urządziło zasadzkę: jednego ze wspólników i „mrówki” zastrzelili. Drugiego złapał sam Agapow przy pomocy swoich koleżków z FIA (Federalnaja Interwencyjnaja Agencja) i wsadził łbem naprzód do anomalii. Teraz nikt się nie stawia, w końcu na co pieniądze jak się jest trupem…

Ale teraz wygląda na to, że choć raz Agapow zarobi swoje pieniądze sprawiedliwie.

– Dostaniemy, mapy, strefę rozlokowania wojska, współrzędne artefaktów – mówi Rodrigezowicz.

Fiu, Fiu! – gwiżdże z podziwem Sonsiejew zwany Łysą Julią. Czasem jego przezwisko budzi wesołość wśród nowych stalkerów, tzw. kotów. Podśmiechujki z Łysej Julii to zły pomysł: można się dorobić złamanej szczęki a skąd wziąć dentystę w Zonie? Sonsiejew faktycznie jest łysy jak kolano. Druga część przydomku wzięła się z wojny Polsko-Białoruskiej. Najął się jako najemnik do Polaczków. Jego oddział miał kryptonim Julia. Sonsiejew był znany z tego, że osobiście podrzynał gardła złapanym Białorusinom. Czemu? Bo ponoć kiedyś jakiś Białorusin zwiał z jego pierwszą żoną, chyba ma uraz.

– Jotkaeljew i Tatowicz będą odpowiedzialni za nawigację.

Acha, czyli ja. Patrzę na Jotkaeljewa. To nasz klanowy haker – ciągle cos tam robi z komputerami. Poprzerabiał nasze stalkerowe PDA tak aby automatycznie otrzymywały wiadomości od Agapowa i nanosiły je na mapę zony i jeszcze łaczyły się z centralą. To mu się udało, choć nie zawsze jest taki sprytny. Kiedyś kupiliśmy śmigłowiec od wojska, myśleliśmy, że będziemy latać na rozpoznanie nad Strefą. Jotkaeljew chciał shakować wojskowy soft w śmigłowcu i spalił cała awionikę: byliśmy 300 tysięcy zielonych do tyłu.

Jotkaeljew puszcza do mnie oko. Niby że wszystko będzie w porządku. Dobra, niech Ci będzie, odmruguję.

– Pójdzie z nami nowy: Marcinkajew.

Robalow się marszczy. Nie dziwota: Marcinkajew ma opinie twardziela. Ponoć spieprzył kiedyś z transportu na Kołymę, przez 3 tygodnie szedł syberyjskim lasem zanim doczłapał się do jakiejś wsi. Ma na łokciu wytatuowane imię swojej dziewczyny. Twierdzi, że jak daje delikwentowi w ryja z łokcia to lubi mieć świadomość, że imię jego dziewczyny to ostatnia rzecz jaka tamten widzi. Pojeb, nie? Ostatnio wbił jakiemuś kotowi szczękę do mózgu.

Robalow nie może go lubić bo sam jest maminsynkiem. Lubi siedzieć w ciepłych gaciach przed kominkiem i wozić się ogrzewanym gazikiem. A tu w zonie zima więc dupa mu się może odmrozić, zwłaszcza jeżeli to Marcinkajew narzuci tempo marszu. No, ale nie narzekam bo Robalow dobrze strzela i parę razy w bitwie mi dupę uratował.

– Na satelitarnym absmatrywanju będzie siedzieć Suszynskaja. – To dobry pomysł: jeden z naszych będzie patrzył na nasze ruchy w terenie przez sygnał zwrotny naszych GPS-ów wbudowanych w stalkerskie PDA. Dzięki temu może korygować nasze ruchy naprowadzając nas na artefakty lub pomoże odnaleźć się w wypadku gdybyśmy rozproszyli oddział. W razie wypadku możemy się połączyć sat-tefonem a ta zaalarmuje Agapowa (o ile ta handlarzyna zechce nam przyjść z pomocą). Suszynskaja to jedyna kobieta w naszym klanie. Twarde babsko, próbowałem ja kiedyś poderwać podczas stalkerskiego ogniska, wiadomo samotność w Zonie doskwiera. Przystawiła mi nóż do kroku i powiedziała, że rozpłata kak sabakę. Głupi babsztyl, pewnie lezba, to jest chciałem powiedzieć kochająca inaczej, tfu!

– Dziś o 2000 spotykamy się przed zachodnim wejściem do Zony – kończy odprawę Rodrigezowicz. – W terenie jest armia, mogą być bandyci. Wchodzimy, łapiemy ile się da artefaktów, spadamy do Agapowa, sprzedajemy je i idziemy na wódkę, paniali?

Kiwamy głowami.

– Bądźcie gotowi, wsio musi być na tip-top. Jak nie, nogi z żopy powyrywam, jasne?!

Jasne, wszystko jasne.

Wieczorem jesteśmy na miejscu wszyscy punktualnie. Tylko Sonsiejew z Marcinkajewem się lekko spóźniają: ponoć zamarzł im zamek w gaziku. Mogli rozmrozić spirytusem, co oni się nie znają? Lekko popizduje. Patrzę na termometr: -11 st. Eee, luzik jest! Myślałem, że będzie zimniej.

Przed wejściem do strefy coraz większy tłum. Ten cholerny handlarz zaprosił tu chyba wszystkie klany stalkerów! Przy takiej konkurencji co my zarobimy, bladź? Z drugiej strony go rozumiem, zabezpieczył się. Jeżeli my zginiemy zastrzeleni przez wojsko czy bandytów, to może komu innemu uda się przedrzeć. Grunt żeby przynieśli artefakty Agapowowi. Cholerny handlarz, dla niego ważna jest tylko kasa.

Punktualnie o 2030 Agapow robi odprawę.

– Baczność! W szeregu zbiórka!

Co on sobie myśli, że to Krasnaja Armia? My jesteśmy stalkerzy! Ale nic, stajemy. Czuć w powietrzu, że zaraz będzie sprzężenie (do tej pory nie wiem jak Agapow mógł o tym wiedzieć 24 godziny przed faktem, chyba się jakaś przełomowa technologia w wojsku pojawiła) po tym wejdziemy w teren. Po godzinie, o 2200, dostaniemy koordynaty. Wiadomo, nad Zona przeleci satelita, obfotografuje i dane wyśle do Wojska. A stamtąd, jakiś gruby generał, który siedzi u Agapowa w kieszeni prześle te dane tam gdzie trzeba… Czyli do nas.

Tuż przed 2050 rusza sprzężenie. Niby nic nie widać ani nic nie słychać, ale włosy same staja na głowie… W okolicy rozszczekują się psy. Pewien jajogłowy mówił mi kiedyś, że sprzężeniu towarzyszą zjawiska infradźwiękowe, czyli niby takie które są poniżej granicy słyszalności ludzkiego ucha. Że niby nic nie słychać ale powoduje to panikę u zwierząt i ludzi. Mówił, że znane są przypadki porzucania przez marynarzy okrętów na morzu z powodów tych infradźwięków. Kto go tam wie, może zmyślał. Ludzie po litrze spirytusu nie takie rzeczy opowiadają.

Agapow rozdaje batoniki, ponoć obniżają wpływ promieniowania. Przydatne, jak się utknie na dłużej w Zonie. Dziesięć minut później wchodzimy tłumnie do strefy. My dzielimy się na dwa oddziały. Pierwszym dowodzi Rodrigezowicz, z nim Jotkaeljew jako nawigator, Loganowicz medyk i Robalow osłania dupę. W drugim, dowodzonym przez Sonsiejewa jestem ja jako nawigator i Marcinkajew. O 22.00 mamy się spotkać we wcześniej ustalonym miejscu i już razem ruszyć w strefę wojska. Musimy się połączyć – mamy tylko jednego medyka. To znaczy przeszkolenie ratownicze mają wszyscy ale po kilku chudych miesiącach w zonie i wtopie na wypadku ze smigłowcem stać nas było tylko na jeden plecak medyczny. Który teraz dźwiga niezadowolony Loganowicz, hłe, hłe.

Nasz oddział rusza ku północnej granicy strefy, Rodrigezowicza ku południowej. Czeszemy zagajniki i pouczone budynki przy starej autostradzie północ południe. Mija jakieś 40 minut potykania się o zmarznięte wykroty i klęcia w żywy kamień. Nagle poruszenie na radiu. Jest! Jest! Marcinkajew znalazł artefakt! Dobra nasza, czyli przynajmniej wyprawa wyjdzie na czysto! Każdy następny to czysty zarobek. Zaraz potem Sonsi znajduje jednego. Klepiemy się radośnie po plecach. Od drugiej grupy też mamy radosne wieści: mają trzeci! Do Agapowa idą z naszych stalkerskich PDA trzy zaszyfrowane wiadomości:

2146 JKL KIA

2149 Sonsi GOD

2156 Tato SHE

– 3 minuty do 2200! – w radiu słyszymy nerwowy głos Loganowicza. Czyli za trzy minuty kończy się rostawianie i niepisany układ pomiędzy Stalekrami, żeby do siebie nie strzelać… Zdążamy na miejsce spotkania.

– Czas do przybycia 1 minuta! –melduje dowódcy Sonsiejew.

– Odwołane, odwołane. Spotykamy się na miejscu zapasowym – dostajemy meldunek zwrotny.

Spokojno, to niedaleko, będziemy za góra 5 minut. Skręcamy i wzdłuż południowej krawędzi Zony idziemy na wschód.

Mamy około 100m do oddziału dowódcy, kiedy słyszę nerwowe nawoływania na radiu.

– Kontakty na drodze! Wchodzą na mnie! – to Robalow. Rozdrigezowicz go uspokaja, wie że podchodzimy, nie chce dopuścić do przyjacielskiej wymiany ognia. Ale Robalow wiec co mówi, a ja potwierdzam jego słowa. Jesteśmy na tyle daleko, że nie możemy to być my. W końcu Rodrigezowicz wydaje zgodę na ostrzał: agoń! Rozlega się terkot karabiny wsparcia o 50m w przód od nas. Po chwili dołącza wolniejszy pyk!pyk! z eM-ek. Kontakt odrywa się od ostrzału, pechowo dla siebie bo w kierunku naszego nadchodzącego oddziału. Puf! Puf! Puf! Posyłam jednemu serię z P-90. Wróg staje ale nie wiem czy dostał. Strzelam jeszcze raz: puf! puf! puf! Jęczy, chyba go dobiłem. Podciągamy do przodu. Jeszcze krótka wymiana ognia i wszyscy wrogowie nie żyją. Rodrigezowicz sprawdza przez radio stan: kak u was? Żyw! Żyw! Meldujemy. Okazuje się, że nie mamy żadnych strat własnych. Przeszukujemy trupy: to stalkerzy. Przez chwilę mam wyrzuty sumienia, pewnie tez mają dzieci i jędzowatą żonę… Ale po sekundzie uświadamiam sobie, że bycie stalkerem to twardy biznes. Mniej stalkerów – mniejsza konkurencja. Sprawdzamy im worki zrzutowe: nie maja artefaktów, bladź! Zabieramy batony przeciwpromienne i spadamy. Na wschód w stronę linii wojskowych.

Idziemy cały czas wzdłuż południowej granicy Zony. Nasze PDA pokazują, że kilkaset metrów od nas powinien być artefakt. Niestety, choć wypatrujemy oczy, nagrody ani widu ani słychu. Pewnie ktoś już ją zgarnął, psia mać. Na podsłuchu mam inny kanał radiowy. Jakaś grupa melduje o znalezionych trupach, a więc ktoś idzie naszym śladem! Trzeba się pospieszyć. Zgłaszają się numerkami 21, 22, 13… Wydaje się że klan Tienie. Znaczy się, konkurencja! Tymczasem coraz lepiej widać linię demarkacyjną – żołnierze całą oświetlili zniczami. Robi to miłe wrażenie jak z Zaduszek ale wiemy, że nie będzie łatwo się przedrzeć! Tym bardziej, że sołdatów mnóstwo, słyszymy ich nawoływania. A teren robi się coraz trudniejszy. Nasza grupa idzie po cienkim lodzie, który trzaska nam pod stopami. Oczami wyobraźni widzę jak lód się załamuje pode mną i ląduje po pas w zamarzającej wodzie. Na domiar złego pękają gałązki w olchowym młodniaku przez który się przedzieramy. Mam wrażenie, że słychać nas z kilometra: jak nic zaraz zagrają gniazda karabinów maszynowych. Idziemy coraz wolniej i ostrożniej. Ostatnie metry pokonujemy w ślimaczym tempie, noga za nogą.

– Stój! Kto tam?! – Krzyk żołnierza brzmi jak wystrzał w nocnej ciszy. A więc stało się to co musiało się stać: usłyszeli nas! Zaraz zacznie się strzelanina! Odbezpieczam karabin. Ale strzały nie padają, może i sami wartownicy nie są pewni czy cos słyszeli czy nie? Przesuwamy się nadal wolno do przodu.

– Hasło! – kolejny krzyk. Pada pierwszy strzał, o bladź! zaczęło się! Jest ich dwóch, po naszej prawej, przy granicy. Odpowiadamy ogniem. Jeden znika: albo oberwał, albo zerwał. Drugiego nie widzimy ale gdzieś tam nadal jest.

Alarm! Alarm! O psie syny, dobrze są zorganizowani! Od południa w nasza stronę biegnie tłum żołnierzy, słychać wykrzykiwane rozkazy, widać promienie latarek. Co robić, co robić? Uciekać, przebijać się? Dowódco, dawaj rozkaz!

Naprzód! – słyszę w radio Rozdrigezowicza. A więc w pieriod! Odbijamy biegiem w prawo, jak najbliżej granicy a jak najdalej od nadciągających posiłków. Cały czas pamiętam, że tam musi być jeszcze jeden strażnik, gdzie on? Jest, jest, widzę majaczący biały maskalat z kapturem skulony obok drzewa. Przyklękam i puszczam mu serię. Puf! puf! puf! gdacze mój toster. Nic? O bladź! Poprawiam, puf! puf! puf! Znów go nie trafiam, ale chyba strzelam blisko, bo podrywa się i zaczyna uciekać wzdłuż granicy na zachód. Ratatatata! Ciągnie za nim serią z SAWa Robalow. Gnamy biegiem, najpierw do granicy, potem na zachód. Byle dalej, bystrieje, bystrieje! Nadbiegające wojsko otwiera ogień, na szczęście wyjątkowo niecelnie, nie słyszę żeby kulki uderzały wokół nas. Dopadamy taśmy: czyżby już koniec strefy? Hurra! Przychodzi opamiętanie: wbiegamy na teren kontrolowany przez wojsko, pobiegną za nami. A więc nie wolno się zatrzymywać, bystrieje! Odskakujemy jeszcze ze 100 metrów, odgłosy wojska cichną. Udało się, udało! Ciężko dyszę, nie mam siły pogratulować udanego zerwania.

Sprawdzamy stany: wszyscy są? Oż, bladź nie ma Sonsiejewa i Marcinkajewa!

– Sonsiejew! Sonsiejew! Tu Rodrigezowicz! – wywołuje ich dowódca. Są, żywi. Oddychamy z ulgą. Żołnierze weszli w nas tak szybko, że musieli zrywać w drugim kierunku, w stronę „wolnej” strefy. Będą się do nas przebijać. W pariadkie, przejdą przez linię demarkacyjną w innym miejscu i dadzą nam znać. Ruszamy szybko do najbliższego artefaktu.

Widzimy go już z daleka. Do Agapowa leci kolejny szyfrogram: 2343 RAM JKL

Oj, wreszcie się odkujemy! Może i na nowy samochód starczy… Sąsiad miał do sprzedania tanio Mercedesa, beczkę. Oddaje się marzeniom podczas gdy Rodrigezowicz minuje miejsce po artefakcie. Może ktoś wejdzie, kolejnego konkurenta mniej będzie? W zawodzie stalkera nie ma litości.

– Niespodzianka założona, ruszamy – słyszę głos dowódcy. Odwracam się w kierunku marszu i ruszam w kierunku wskazanym przez Jotkaeljewa, kiedy nagle: buch! błysk oświetla drzewa. I wycie syreny. Odwracam się i oczom nie wierzę: w minę wszedł nasz, Robalow!

– Co się stało? – jęczy i przewraca się na ziemie. Natychmiast dopada do niego Loganowicz, medyk. Bada rannego. Reszta robi szybki perymetr. Jestem wściekły: ranny na własnej minie! Po minach kolegów widzę, że jeśli Robalow z tego wyjdzie to go chyba dobiją saperkami. Rozglądamy się czujnie: przecież to terytorium wojska. Na pewno słyszeli wybuch i przyślą patrol. A tu trzeba jeszcze opatrzeć i ewentualnie ewakuować Robalowa.

– Lekko ranny. – przychodzi na radiu uspokajający komunikat od Loganowicza. Miał fart, gorący szrapnel oparzył mu skórę, krwawienie jest lekkie. Robalow już opatrzony, medyk musi mu zmieniać opatrunek co godzinę bo się rana rozpaprze, ale poza tym jest w pariadkie. Ruszamy jak najszybciej, byle dalej od miejsca wybuchu.

Kilka chwil później jesteśmy przy kolejnych koordynatach. PDA Jotkaelowicza pokazuje, że artefakt musi być gdzieś przy wale z drogą. Wszystko się zgadza, więc Agapow otrzymuje kolejny szyfrogram: 2351 SAW JKL. Bez zbędnych przygód kilkanaście munut poźniej znajdujemy następny: 0006 KOT JKL. Muszę przynać, że Agapow odwalił dobra robotę. Dane są dokładne, idziemy jak po sznurku. Nie wiem ile kosztowało posmarowanie jakiegoś tłustego generała w sztabie, ale jak dla mnie to były dobrze wydane pieniądze. Zbliżamy się do wschodniego końca strefy. Tu powinien być artefakt i medyk. Ognisko medyka widzimy z daleka, a gdzie artefakt? Rozdrigezowicz i Jotkaeljew wchodzą do bunkra. Po chwili słyszymy upiorny rechot. O żesz bladź, szto eta?! Chłopaki wypadają bladzi z bunkra.

– Małpa! Małpa! Mutant jeb..ny!!

Jaka małpa? Skąd w zonie małpa? Nie chcą mówić, wyglądają jakby zobaczyli ducha. Szybko nadajemy szyfrogram: 0030 HDD JKL i idziemy do Medyka.

Ognisko u medyka piękne i ciepłe. Medyk, niejaki Basajewicz to człowiek Agapowa. Musze powiedzieć, że dba o nas. Szybko ogląda ranę Robalowa, smaruje jakąs maścią.

– Rana lekka – mówi – za godzinę można zdjąć opatrunek, wcześniej nielzia.

Dobra, poczekamy. Basajewicz częstuje kiełbasą z niedźwiedzia, zupa pomidorową i samogonem. Czym chata bogata! Jest przyjemnie, można by tu siedzieć do wiosny. Ale trzeba tez łapać artefakty. Jeden jest niedaleko, może 250 metrów. Rozdrigezowicz i Jotkaeljew szybko idą po niego, 20 minut poźniej są z powrotem, a Agapow dostaje szyfrogram: 0059 GIT JKL.

Teraz mamy czas trochę odpocząć. Kontaktujemy się z Sonsiejewem. Okazuje się, że chłopaki zaatakowali strefę demarkacyjną w samym jej środku. Szli ostrożnie, skradali się, czołgali… I kiedy już doczołgali się do granicy unikając patroli, a Sonsiejew miał wydac rozkaz przeskoczenia, okazało się, że Marcinkajew zgubił EoTecha… 400 zielonych piechotą nie chodzi, więc musieli się wrócić po śladach. A kiedy już się mieli poddać po godzienie szukania, kolimator wypadł na ziemię zza plecaka Marcinkajewa. Ha ha! Śmiejemy się ale Sonsiejewowi nie do śmiechu, teraz nie ma sensu żeby się przebijali, niech wracają do bazy. Potem chłopaki opowiadają o małpie: wisiała franca pod sufitem. Skradają się przez bunkier, ciemno i straszno. Nikt małpy nie widział, ale ona jak zobaczyła światło to zaczęła tak głośno i upiornie rechotać, że mało się nie… No nieważne. Złapali artefakt i uciekli.

Grzejemy się przy ognisku i patrzymy na mapę. Niedaleko są kolejne artefakty, trzeba iść. Ale w workach mamy ich już 8, co będzie jak nas ktoś ubije? Dorobek wieczoru pójdzie w powietrze! Rozdrigezowicz mówi: jeden zostanie przy ognisku a reszta idzie szukać! Pomysł jest dobry: w okolicach ognisk medyków istnieje niepisane prawo, stalkerzy do siebie nie strzelają. Kto zostaje? Wszyscy chcą iść, iść cieplej niż siedzieć, a temperatura spada coraz niżej. Patrzą się na mnie: wiadomo, ja najsłabszy, wiek i kondycja już nie te. Ale ja mogę iść!

– Dzjeduszka, astaniesz? – pyta się Rodrigezowicz. Dobra zostanę. W sumie mam najcieplejsze ciuchy. Do plecaka wziąłem dodatkowe gacie ocieplane i waciak, amerykańskie, na jebeju kupiłem. Teraz jak znalazł, bo popizduje zdrowo, Rodrigezowicz ma na plecach mundur zamarznięty na blachę.

Idą, a ja pilnuje worka z artefaktami. W myślach liczę kasę: oj chyba starczy nie tylko na nowy samochód! Do ogniska przychodzi grupa stalkerów. Jeden z nich ranny w rekę, dostał od miny. He, he, pewnie naszej. Ubili małpę-mutanta z bunkra, przynieśli jej ścierwo. Dają ją na pamiątkę medykowi. Nasi wracają, są dwa nowe artefakty i dwa nowe szyfrogramy: 0153 HIT JKL i 0200 HEX JKL. Na HEX weszli w ostatniej chwili: jak schodzili z punktu to weszli na grupę stalkerów. Ostrzelali się, chyba ranili dwóch, po czym zerwali w kierunku powrotnym bez strat własnych. Mamy 10 artefaktów! Loganowicz coś liczy patykiem na śniegu i się uśmiecha. Chyba mu starczy na nowe buciska dla wszystkich piętnaściorga dzieci. Czekamy spokojnie na koniec gry: po tej stronie Zony już chyba nic nie upolujemy. Być może jest jeszcze jeden artefakt do zdobycia, ale pod wojskową strefą. Ryzyko za duże: jak nas ubiją stracimy dotychczasowy urobek.

– Nie bądź chamie chytry – decyduje dowódca. Do ogniska wpadają kolejne grupy stalkerów. Namawiają nas na wspólne wyjście. He he, nie ma głupich! My z wami wyjdziemy a wy nam strzelicie w plecy i zabierzecie artefakty. Całujcie psa w nos! O 0400 Basajewicz odpala rakietę, która o mało nie rozsadza wszystkich przy ognisku. Bladź! Zbieramy się do Agapowa. Około 0445 docieramy do ogniska przy zachodnim krańcu Zony. Oddajemy artefakty i pobieramy zapłatę. Jest bogato! Agapow zadowolony, przynieśliśmy mu najwięcej. Ale świętować będziemy kiedy indziej. Teraz sprawdzam temperaturę: jest -17 stopni. Jesteśmy ubrani do marszu nie do siedzenia w warunkach syberyjskich. Żegnamy się ze wszystkimi i wracamy do bazy. W bazie budzę Suszynskają, która zasnęła nad monitorem z zapisem z satelity. Jest 0530. Czas spać.

Red River 3

Posted: 27/05/2011 by JKL in Kontrakty
Tags: ,

14 maja Blackwater wybrał się na Red River 3. Z naszej strony w imprezie udział wzięli Sonsi, JKL, Szczurz, Robal oraz gościnnie Logan, Radar i Wnuk.

AAR Tora Bora

Posted: 04/02/2011 by Tato in Kontrakty
Tags: , ,

29 Stycznia 2011 odbył się Tora Bora, zimowy milsim w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Konstrukcja milsima była klasyczna- tzn w grze występuje bliżej nieokreślona ilość niezależnych teamów, które są wrogie dla siebie nawzajem. Cel dla wszystkich z nich był taki sam: spenetrować i oznaczyć możlwie dużo wejść do jaskiń (potencjalnych schronisk grup terrorystycznych) na terenie gry (obszar Morsko, Kroczyce, Kostkowice, Zdów, Rzędkowice).

Teren należy do jednych z najpiękniejszych w Polsce, czas zimowy zaś sprzyja temu by szlaki były względnie puste, była to więc unikalna okazja poszwędania się po Jurze, pooglądania widoków a przy okazji pomilsimowania. Przy okazji Blackwater miało potraktować grę jako pretekst do szkolenia survivalowego połączonego z nocowaniem w terenie.

Niestety, w tydzień przed grą z powodów róźnistych, rodzinnych i zdrowotnych ekipa się posypała i został samotny przedstawiciel, wasz niżej podpisany, skromny (acz morderczy) operator Tato. Z braku ekipy dołączyłem do FCS, którym dziękuję za gościnę i miłe spędzenie wspólnego czasu w trakcie i po grze oraz pomoc samochodową. Musze bowiem zaznaczyć, że ten weekend stanąl dla mnie pod znakiem komplikacji samochodowych. Najpierw, podczas wyjeżdżania z Warszawy, układ kierowniczy BWP Laguny odmówił posłuszeństwa, w rezultacie czego przez skrzyżowanie na którym mielismy pojechać w lewo, pocięliśmy na wprost… pod autobus. Samochód okazał się niemaneworwalny i musieliśmy wycofac na wstecznym, po czym poczekać na lawetę. Zmieniliśmy furkę i pomknęliśmy do Częstochowy, ale miało się okazać że to nie koniec przeżyć…

AAR Tora Bora
20100129

Skład Team FCS:

1. Python SL

2. Pirx

3. Braveheart

4. Sushi TL

5. Fenrir

6. Schackal

7. Tato (samotna delegatura Blackwater)

Zadania:

Oddział amerykańskich sił specjalnych zostaje wysłany w góry Afganistanu w celu rozpoznania kompleksu Tora Bora, w którym najprawdopodobniej ukrywa się Bin Laden. Zadaniem oddziału jest zbadanie jak największej ilości wejść do podziemnego kompleksu jaskiń (nie chodzi o penetrację jaskiń, a tylko o zbadanie ich wejść).

Wykonanie zadania (czasy przybliżone):

0830 Po noclegu grupa FCS rusza w teren. Pierwotny plan stworzony wieczorem przejścia 15km, oznaczenia 15 jaskiń i zrobienia tego wszystkiego przed zmrokiem został uznany (już bez wspomagania alkoholowego) za nierealistyczny (i słusznie!), przeto skupiliśmy się na rejonie Podlesic: Góry Zborów, Góry Kożnica i Dudnika, Sulmowa i Wilczego Kamienia, gdzie zlokalizowanych jest 5 jaskiń.

0900 Wchodzimy w AO w rejonie Hotelu Ostaniec w Podlesiach. Obchodzimy północną częśc góry zielonym szlakiem, skręcamy na południe.

1000 Przekraczamy drogę i kierujemy się na zachód w kierunku skał Dudnik i Sulmów, gdzie zlokalizowane są 3 jaskinie.

1200 Obserwujemy na sczycie góry Zborów wrogą grupę która identyfikujemy z pewnym prawdopodobieństwem jako 6th po czym obesrwujemy paralotnię z napędem plecakowym, której nie identyfikujemy.

1240 Oznaczamy pierwszą z Jaskiń (poz 50.570657 N 19.520994 E), penetrujemy wejście, robimy zdjęcia i wysikujemy na śniegu „FCS”. Wracamy do ORP łącząc się z resztą grupy i ruszamy zielonym szlakiem na zachód.

1320 Oznaczamy drugą z jaskiń (50.571545 N 19.518242 E), robimy słitaśne focie na Fejsika i Naszą Klasunię po czym okrążamy górę Sulmów

1330 Penetrujemy trzecią jaskinię w północnym masywie skalnym Sulmowa (50.572608 N 19.518414 E) choć pobieżnie, gdyż w u wejścia zebrana jest grupa skałkerów w trakcie spinaczki i niechcemy robić zbytecznej sensacji. Ruszamy na pólnoc i przekraczamy drogę

1400 Zakładamy LP/OP w pobliżu parkingu przed wejściem na czarny szlak na Góre Zborów (50.575129 N 19.523005 E), odpoczywamy, opychamy się mremłaczami, wciągamy napoje, dowcipkujemy, flirtujemy, czyli ogólnie cieszymy się życiem, pogodą i pieknymi widokami.

1430 Ruszamy w kierunku jaskini Głebokiej (50.575511 N 19.524293 E) po zbadaniu jej Python zarządza zmianę marszruty, i słusznie, bowiem szlak czarny roi się od turystów. Zbędna sensacja to jedno, ale co wypadku boju spotkaniowego? Wiemy że w pobliżu kręci się 6th. Obchodzimy góre Zborów kierunku SE.

1445 Za nami Sucha i Schackal wykrywają kontakt, widze że sa z karabinami. Ustawiamy się, otwieramy ogień. Grupa odskakuje, probując flankowac lewą uderzam w drzewo i urywam lufe w SAWie. Wracam do grupy, w międzyczasie okazuje się że drugi wrogi unit flankuje nas. Pada rozkaz obrony. Po naprawieniu SAWa ruszam pod górę z zamiarem obejscia wroga od prawej. Znajduję stanowsko nad tyralierą wroga i otwieram ogień niestety niezbyt celnie. W wymianie ogniowej ranie cięzko, jak się póżniej okaże, Leszka z 6th a sam mam KIA (brak kart CCS, cholera!)

1500 Jest już po wszystkim, zbrodniarze z 6th dobijają rannych strzelają do trupów na wszelki wypadek. Nasze okrwawione ciała zostają przysypane śniegiem i liścmi na zboczach góry Zborów (50.573071 N 19.525945 E). Gdybyście tan byli latem puśćcie łezkę i połóżcie kwiatka.

Wracamy już offgame-owo na parking gdzie okazuje się że jedne z wozów bojowych piechoty został zostawiony na światłach i z braku prundu nie ma się jak do niego dostać. Wybijamy szybę siekierą pożyczoną od uprzejmego parkingowego a śmiechom i zabawom nie ma końca.

WNIOSKI

1. Bilans spotkanie był zedydowany dla 6th – wyleliminowali cały oddział przy 2 swoich stratach – RC i RL

2. Przyczyny porażki pozstawiam do znalezienia FCSowi – ja byłem tylko gościem a zatem i najniżej w kolejności dziobania.

3. Nie zostawiamy samochodów na światłach. Nigdy.

4. Wstawienie nowej szyby jest tańsze niż zamówienie speca, który otworzy każde drzwi.

Team przed wymarszem, jeszcze żywy i radosny

Obywatel patrol na kapralu, eee… tzn obywatel kapral na patrolu

Podziwiamy widoki

Skromy (acz morderczy) operator

Sucha i Tato a w zasadzie ich trupy po starciu z 6th

AAR Squad Brawo Sniper Challenge II
20100115

Squad Brawo
Skład squadu (a może squad składu?)

Team Tatowóz
1. Tato CO
2. JKL

Team Sonsiwóz
3. Sonsi
4. Szczur
5. Sushi
6. Kamila

Zadania:
Faza 1 1000-1145 20100115
Patrole zmechanizowane po obszarze AO

Faza 2 1145-1400 20100115
Pobranie VIP Hotel 1 i Hotel 2 z punktu India i przeprowadzeni operacji CPP do punktu Juliet.

Wykonanie zadania:
0800-0900 Ćwiczenia zgrywające CPP
0900-1000 Odprawa
1015 Wejście w AO. Przemiesczamy się konwojem w kierunku Juliet gdzie zostawiamy tajne elementy wyposażenia poligonu. Kontynuujemy patrol
1030 Odbieramy na radiu wezwanie o pomoc od grupy Charlie, której Trollowóz utonąłw w błocie.
1040 Trollowóz wyciagnięty, kontynuuujemy patrol omijając zdradzieckie bagna.
1050 Omijajac zdradzieckie bagna wpadamy w inne jescze bardziej zdradzieckie
1100 Tatowóz traci napęd 4×4, Wzywamy Charlie na pomoc
1115 Trollowóz tonie po kokradę w błocie
1120 Podejmujemy decyzje o porzuceniu pojazdów i kontynuowaniu misji na piechotę. Grupa Sonsiwóz rusza w kierunku Juliet. Próba przejechania ostatnim nieutopionym pojazdem do Juliet, kończy się pływaniem Tatowozu w mini jeziorze. Oba zespoły łaczą się i per pedes ruszają w kierunku Juliet szykiem ubezpieczony wzdłuż pólnocnej krawędzi AO.

Track z tej fazy. GPSy zostały w wozach…

Ze względu na opóźnienie w wykonaniu priorytetowego zadania (konieczność jak najszybszego odebrania Hotel 1 z India grupa nasza stara poruszać się szybko. W okolicach punktu 120115 nawiązujemy niezydentyfikowany kontakt z prawdopodobnym zespołem znajperskim na kierunku WWS. Medludjemy o kontakcie do Tango lecz nie kontynuujemy pościgu ze względu na konieczność wykonania zadania priorytetowego.

1215 Wchodzimy do strefy czerwonej w kierunku na India, przechodzimy w marsz (marszobieg? slizganie sie po lodzie?) administracyjny.
1230 Kontakt z Hotel 1
1240 Wymarsz w szyku ubezpieczonym w kierunku Juliet
1300 Bezpieczne osiagnięcie Juliet
1315 Kontakt z Hotel 2 w India i wymarsz w kierunku Juliet
13.30 osiganiecie Juliet
1330-1415 eskortowanie Hotel 1 i Hotel 2 dookoła Juliet i nzapewniee bezpieczeństwa obiektom podczas transakcji wymiany naukowej pomiędzy bratnimi narodami. Eskorta obiektów Hotel poza AO
1430 Osiągnięcie India i koniec milsima.

Za to zaczął się dla nas inny hardkor ale to już inna historia…. 🙂

„Co roku napalam się na BorderWar i co roku jest gorzej.
Plusy:
– zazwyczaj ekstra teren, 2 lata temu orgazm, rok temu gorzej, w tym roku bardzo dobrze – piękny teren z olbrzymim potencjałem
– co roku jedzie nas duża grupa i wystawiamy cały pluton. Mozliwość pogrania w dużym skoordynowanym zespole – bezcenna.
– Świetni gracze larpowi, odtwarzający ludnośc cywilną z dyzym zaanagżowaniem i wczuciem w klimat.
– wielka impreza międzynarodowa, na której jest kupa luda i na której jest możliwość spotkania znajomych z Rosji czy nawet Szwecji.

Minusy (tylko te w tym roku)
– zdecydowanie największy to dowodzenie. CO i cały sztab naszej strony to było totalne nieporozumienie. U mnie chu..y dówdca powoduje mega rozwałkę morale i tak tez się stało, juz po 12 h straciłem ochotę na walkę i miałem to głeboko.
– zawsze zapowiadane sa masy sprzętu samochodów etc. To tylko teoria, w rzeczywistości mozliwość skorzystania z tych cudów jest czysto iluzoryczna.
– brak komunikacji, dowództwa, zgrania – powoduje że każdy sobie rzepkę skrobie. Jeżeli lubicie sobie skrobać rzepkę mając liczny międzynarodowy OPFOR – prosze bardzo.
– cena może nie jest bardzo wysoka (ok 100 zł) ale jak się doliczy przejazd itd to robi się w sumie spory wydatek.”

Tato